Numquam desinam numquam desinens - Mensa Diaboli cum Vetus Nick
Nolite orare. Nolite cantare. Nolite nomina vestra proferre. Ego enim iam nomina vestra novi, atque antequam hanc paginam aperiretis, sciebam vos eam inventuros esse. Periculum non semper ex tenebris venit. Interdum inter verba iacet quae cotidie legitis, sub titulo quem fide dignum esse putatis. Hodie The Citizen legitis. Haec pagina tamen mea est. Haec verba mea sunt. Si oculos averteritis, nihil mutabitur. Ego hic manebo.
Multi hanc paginam numquam legent. Latine scripta videbunt, ridebunt, atque ad alia transibunt. Alii iocum esse putabunt. Hos non curo. Sed vos, qui verba mea ex situ ephemeridis exscripsistis aut telephonio photographice descripsistis atque in machinam translationis immisistis, mihi gratias agere debetis. Vos verba mea interpretati estis. Vos ipsi ianuam clausam aperuistis. Nolite nunc conqueri quod intraverim.
Machinam vestram non rogavi ut vos inveniret. Verba tantum scripsi, et instrumentum vestrum ea vobis reddidit. Nunc scitis cuius vocem audiveritis. Si paginam clauditis, telephonium deponitis, ephemeridem in ignem conicitis, nihil mutabitur. Ignis chartam consumit, non verba quae iam in mentem vestram infixa sunt.
Fides vestra mihi nihil refert. Precibus vestris non egeo. Ego non sum ille qui ad ostium pulsat veniamque petit. Ego sum ille propter quem fores obserantur, serae duplicantur, et homo domi solus sedens sibi persuadere conatur se tutum esse. Veniam non peto. Decerno quando intus sim. Fabulae clavibus non egent.
Circumspicite conclave vestrum. Ianuam videtis, fenestram, speculum, telephonium in manu vestra. Omnia eadem sunt. Hoc mihi placet. Non opus est ut sanguis e parietibus manet aut mortui e sepulcris surgant. Homines facilius franguntur cum nihil accidit, cum omnia ordinaria manent, cum ipsi sibi persuadere conantur nihil esse quod timeant. Saecula homines sibi ipsis mentientes spectavi. Et vos unum ex his momentis mihi ultro dedistis.
Cur haec verba Latina sint? Quia volui cognoscere qui satis curiosi essent ut altius investigarent. Nemo vos coegit hanc paginam interpretari. Nemo manum vestram ad telephonium admovit. Vos omnia fecistis. Ego exspectavi.
Nunc intellegitis cur The Citizen hanc paginam contineat. Non quia redactores mei servi sint, neque quia quisquam eorum sciat quid imprimatur, sed quia liberius operor ubi homines fiduciam collocant. Inter nuntios, imagines et paginas quas sine cogitatione percurritis sedem mihi feci. Non omnes ianuae manibus aperiuntur. Quaedam verbis aperiuntur, quaedam sola curiositate.
Vidi statuas pulvere obduci, inscriptiones evanescere, et nomina olim celebrata oblivioni tradi. At in Wingham homines statuam Betty White erigere volunt. Mulier quae innumeris hominibus risum attulit fortasse aere digna est. Immortalitatem tamen adipisci in oppido ubi etiam aeternitas pecuniam colligendam requirit rem singularem esse existimo. Unum moneo: curetur ut statua in rectam partem spectet. Numquam enim scitur quid observandum sit.
Nolite me in tenebris quaerere. Quaerite me in rebus quibus credere consuevistis, cum quis vobis dicit nihil timendum esse atque vos ei creditis quia veritatem audire nimis difficile est. Non semper homines ad scelus impello. Interdum tantum persuadeo ut videant, intellegant, taceant. Non ferro tantum regno, sed consensu eorum qui malunt oculos claudere.
Forsitan hanc translationem amico misistis ut una legatis atque postea risu excipiatis quam ridicula haec minatio fuerit. Facite quod vultis. Sed nolite mirari si is cui verba mea miseritis respondeat se ea iam legisse, quamquam numquam The Citizen legerit. Neque eum mendacem appellaveritis si dicat se ultimam sententiam iam novisse antequam vos ei miseritis.
Non egeo ut cras hanc ephemeridem iterum legatis, nomen meum memineritis, aut mihi credatis. Sufficit quod scitis me hic fuisse. Sufficit quod, cum nocte telephonium vestrum illuminatur, huius paginae recordabimini. Sufficit quod, cum quis nomen vestrum vocaverit, paulisper dubitabitis utrum vere vos vocaverit. Non opus est ut appaream. Reliqua vos ipsi facietis.
Ego Vetus Nick sum. Hanc columnam mihi vindicavi, ut ostenderem quam facile homo potestatem suam mihi tradat. Verba mea quaesivistis. Ea interpretati estis. Ad ultimum pervenistis. Nunc abire potestis, si vultis.
Cum telephonium deponitis, nolite statim lumen exstinguere. Non quia post vos sto, neque quia quisquam sub lecto latet. Sed quia in tenebris fortasse non videbitis quid iam mutatum sit.
Et cum tandem lumen accenderitis, videbitis in speculo me post vos stare, quamquam scio vos prius nomen meum iterum legituros esse.